Porady specjalistów - ZESPÓŁ SZKÓŁ W DZIADOWEJ KŁODZIE

Idź do spisu treści

Menu główne:

Porady specjalistów

Przedszkole

Mamo, Tato! Poćwicz ze mną! – porady fizjoterapeuty


Drodzy Rodzice!


Zachęcamy do systematycznego przyglądania się dziecku  pod kątem postawy, szczególnie, gdy obowiązkiem szkolnym objęte są młodsze dzieci.  Systematyczna kontrola postawy dziecka pozwoli szybko wychwycić i zniwelować wady postawy, na które narażone są nasze dzieci zwłaszcza w okresie bardzo intensywnego wzrostu.
Propozycje zabaw korekcyjnych (przy wadach stóp lub jako profilaktyka)


ĆWICZENIA Z PIŁKĄ


1. Siad  w parach naprzeciw siebie, Rodzic trzyma piłkę   stopami(stopy przylegają do piłki), Dziecko zabiera stopami  piłkę. Potem zmiana.
2. Rodzic staje tyłem do leżącego na plecach dziecka. Dziecko toczy piłkę stopami po nogach i plecach rodzica.
3. Siad  naprzeciw siebie, Rodzic robi z nóg kosz, Dziecko stopami wrzuca piłkę do kosza.
4. Piłka w stopach Dziecka (palce stóp trzymają) – Dziecko obchodzi na siedząco Rodzica (np. licząc do 5-ciu)
ĆWICZENIA ZE SZNURECZKAMI
1.Siad naprzeciw siebie po turecku, sznureczki leżą pośrodku. Na słowo START kto pierwszy zabierze stopami sznureczki.
2.Układanie ze sznureczków liter, cyfr, figur geometrycznych(oczywiście z udziałem obu stóp)
3.Sznureczki ułożone równolegle obok siebie, Dziecko chwyta stopami końce sznureczka, Rodzic staje za Dzieckiem, chwytając stopami drugie końce sznureczka. Spacer po sali.

ĆWICZENIA RÓŻNE


1.Wkładanie(kto szybciej) patyczków do pudełeczka(ćwiczą stopy)
2.Stopy wykonując ruch chodu gąsienicą posuwają stosik patyczków do przodu
3.Kto szybciej zdejmie stopami swoje skarpetki
4.Rzuty woreczków do celu lub kto dalej(stopami)
Każde z ćwiczeń dziecko stara się wykonać dokładnie(dlatego najlepiej pod “czujnym” okiem Rodzica)


ĆWICZENIA KORYGUJĄCE POSTAWĘ I WZMACNIAJĄCE MM. GRZBIETU


1. Siad po turecku – budowanie dom
• Uklepywanie ziemi
• Budowanie parteru
• Wstawianie okien na wieży
• Wstawianie okien dużych
• Budowanie pięter 1, 2, 3 … np. do 7
1.  Siad po turecku – naprzeciwko siebie
Woreczek na głowie – kto pierwszy wstanie tak, aby woreczek nie spadł z głowy
2. Siad po turecku – naprzeciwko siebie
Dziecko z woreczkiem na głowie wstaje i obchodzi mamę, wraca i siada po turecku.
3. Siad na piętach – zabawa „kto pierwszy”
Mama zadaje 3 polecenia wykonania pozycji korekcyjnej – kto pierwszy wykona ja poprawnie (następnie polecenia wydaje dziecko).
4.Leżenie przodem – zabawa w kolory
Turlanie piłki do siebie ( za każdą złapaną na czarny kolor piłkę jeden karny przysiad )
5. Leżenie przodem – ręce wyprostowane w przód
Mama trzyma piłkę – dziecko klaszcze nad piłką i pod piłka; następnie zamiana ról.
6. Leżenie przodem – naprzeciwko siebie
W pewnej odległości piłka po środku; Kto pierwszy doczołga się do piłki, dotknie jej rękami, wróci na miejsce i usiądzie po turecku z rękami prostymi w górze.
7. Siad na piętach – naprzeciwko siebie
Mama trzyma 3 zabawki za plecami:
•    1 zabawka oznacza naśladowanie samolotu
•    2 zabawka oznacza naśladowanie odrzutowca
•    3 zabawka oznacza naśladowanie rakiety
Mama wybiera jedną z nich , pokazuje dziecku. Dziecko kojarząc zadanie z odpowiednią zabawką wykonuje je; następnie zamiana.
8. Siad tyłem do siebie
Dziecko z mamą trzyma piłkę, która jest między plecami – „które ręce silniejsze” – zabiorą piłkę
9. Leżenie przodem – naprzeciwko siebie
Mama wystukuje rytm rękami o podłogę, dziecko powtarza; następnie zmiana ról
10. Leżenie przodem – naprzeciwko siebie
„Kręcenie młynka” licząc do trzech, na 4 –klaśnięcie w ręce mamy (dziecka).


Karać czy nie karać?- porady psychologa.
Oto jest pytanie…


Zamiast kary wprowadź konsekwencje zachowania.

• wprowadzaj konsekwencje natychmiast
• konsekwencje powinny być dostosowane do wieku
• nie powinny być formą kary, lecz utratą przywileju
• powinny być zwięzłe i adekwatne do przewinienia
• rodzi powinien być przyjacielski i pozytywnie nastawiony
• rodzic wcześniej powinien zapewnić dziecku możliwość wyboru konsekwencji
• rodzic powinien upewnić się, czy sam jest w stanie znieść ustalone konsekwencje
• należy rozmawiać z dzieckiem o tym, jak wspólnie radzić sobie z niepożądanym zachowaniem


System nagród będzie skuteczny tylko wtedy, jeśli rodzice:

• jasno zdefiniują oczekiwane zachowanie
• wybiorą skuteczne nagrody (które są dla dziecka wystarczająco atrakcyjne)
• ustanowią konsekwentne granice dotyczące zachowań
• stworzą prostą i atrakcyjną dla dziecka taktykę ustanawiania granic
• będą nagradzać niewielkie postępy
• będą nagradzać natychmiast
• będą unikać mieszania nagród z karami
• stopniowo zastąpią materialne nagrody aprobatą społeczną
• będą dopasowywać swoją taktykę do zmieniających się zachowań dziecka oraz do nowych nagród


Wydawanie poleceń i rozkazów

• wydawaj krótkie i konkretne polecenia
• nie wydawaj jednocześnie kilku poleceń
• dawaj polecenia, które jasno precyzują pożądane zachowania
• bądź realistą w swoich oczekiwaniach i dostosuj je do wieku dziecka
• formułuj swoje polecenia w grzeczny sposób
• nie groź dziecku
• stosuj polecenia typu „kiedy…wtedy…”
• jeśli to możliwe, daj dziecku możliwość wyboru
• udzielaj pochwał za posłuszeństwo lub wyciągaj odpowiednie konsekwencje za jego brak
• dawaj ostrzeżenia i pomocne przypomnienia
• osiągnij równowagę między kontrolą rodzicielską a kontrolowaniem sytuacji przez dziecko
• zachęcaj dziecko do samodzielnego rozwiązywania problemów


Lepiej chwalić niż karać, ponieważ skuteczna pochwała mobilizuje do pozytywnego działania


Stanowczość


• gdy wydajesz polecenie, trzymaj dziecko nieruchomo za ramiona
• patrz mu prosto w oczy
• zwracaj się do niego jasnym, pewnym głosem
• zachowaj surowy wyraz twarzy, gdy się do niego zwracasz
• miej kogoś w pobliżu, kto będzie mógł cię poprzeć, jeśli dziecko cię ignoruje
• domagaj się posłuszeństwa i uwagi w stosunku do rozsądnych poleceń


Jeśli granice są naruszane – zastosuj rozważne ignorowanie

• absolutnie nie zwracaj uwagi na przeklinanie, niegrzeczne uwagi i protesty
• ignoruj wybuchy złości, krzyki i wrzaski, zostawiając dziecko-kiedy to możliwe – samemu sobie. Zajmij się swoimi sprawami. Aby nie słyszeć wrzasków dziecka, np. włącz odkurzacz.
• jeśli to rzeczywiście istotne, aby dziecko ci się podporządkowało, zademonstruj, że naprawdę myślisz to, co mówisz. Stań nad nim i powtórz swoje polecenie stanowczym głosem (nie krzykiem), przeszywając je wzrokiem. Masz prawo, aby naprawdę sprawiać wrażenie osoby zagniewanej.
nie formułuj poleceń typu „przestań”, lecz zamień je na pozytywne „zrób to”

 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego